ﮔـﻴـــﺮَﻡ ﺗَـﻤـﺎﻡِ ﺩُﻧـﻴـﺎ ﺑِـﮕـﻮﻳَـﻨــﺪ :
ﻣـﺎ ﻣـﺎﻝِ ﻫَــﻢ ﻧـﻴـﺴـﺘـﻴــﻢ...!
ﻣــﺎ ﺑـﻪ ﺩَﺭﺩِ ﻫَـﻢ ﻧِـﻤــﻴـﺨُـﻮﺭﻳـﻡ...!
ﮔـﻴـــﺮَﻡ ﺁﺧَﺮﯾﻦ ﻣِﻌﯿﺎﺭِ ﺍﯾﻦ ﺟَﻤﺎﻋَﺖ، ﺑَـﺮﺍﯼ ﻋِﺸﻖ...!
ﺯﻳـﺮِ ﻳِـﮏ ﺳَـﻘﻒ ﺭَﻓﺘَﻦ ﺑــﺎﺷَـﺪ...!
ﮔـﻴـﺮَﻡ ﺩﻭﺳـﺖ ﺩﺍﺷـﺘَـﻦ ﺑِـﺪﻭﻥِ ﺳَـﻨَـﺪ، ﺣـَﺮﺍﻡ ﺑـﺎﺷَـﺪ...!
ﻋَـﺠـﻴـﺐ ﺑـﺎﺷَـﺪ...!
ﺑـﺎﻭَﺭ ﻧَـﮑَـﺮﺩَﻧـﯽ ﺑـﺎﺷَـﺪ...!
ﻣَـــــﻦ ﺍﻣّـﺎ...!
ﮔـﻴـــﺮِ ﺍﻳـﻦ ﮔـﻴـــــﺮﻫﺎ ﻧــﻴـﺴـﺘَــﻢ...!
ﻣﻦ ﺗــﺎ ﺍَﺑَـﺪ...
ﮔـﻴـﺮِ ﭼِــﺸـﻤـﺎﻥِ ﺗُــﻮﺍﻡ...!
ﮔﻴﺮِ ﺩُﻭﺳــﺖ ﺩﺍﺷﺘَﻨَﺖ...
✔ツ مخاطب خاص ✔ツ

بالاخره در زندگی هر آدمی ، یک نفر پیدا می شود که بی مقدمه آمده ... مدتی مانده ؛ قدمی زده و بعد اما بی هوا غیبش زده و رفته ... آمدن و ماندن و رفتن آدم ها مهم نیست ... اینکه بعد از پایان رابطه ، روزی روزگاری ... در جمعی حرفی از تو به میان بیاید ، آن شخص چگونه توصیف ات می کند مهم است ... اینکه بعد از گذشت چند سال ، بعد از تمام شدن احساس تان به هم ، چه ذهنیتی از هم دارید ، مهم است ... اینکه آن ذهنیت مثبت است یا منفی ... اینکه تو را چطور آدمی شناخته، مهم است ... به عنوان یک آدم خوب از تو یاد می کند یا بد؟ می گوید بچه ای و رفتارهای کودکانه داری ، یا نه ، منطقی هستی و می شود روی دوستی ات حساب کرد؟ می گوید دوست خوبی بودی برایش یا مهم ترین اشتباه زندگی اش ... خاطرات خوبی از تو دارد یا نه ، برعکس ... بدترین روزهای زندگی اش را با تو تجربه کرده. به گمانم ذهنیتی که آدم ها برای هم به یادگار می گذراند از همه چیز بیشتر اهمیت دارد ...

ادمها فقط ادمند نه بیشتر و نه کمتر…
اگر کمتر از ان چیزی که هستند نگاهشان کنی انهاراشکسته ای
و اگر بیشتر از ان حسابشان کنی تورا میشکنند
بین این ادمها فقط بایدعاقلانه زندگی کرد نه عاشقانه

گاهی 
افسردگیت
چنان 
دنیایت
را 
میگیرد 
که به صدا زدن غریبه ای هم دلت گرم میشود 
گاهی 
اینقدر 
احساس
بدبختی 
میکنی 
که 
ذره ای 
محبت 
جانت
را 
به 
آتش 
میکشد...